‘’uyku ile uyanıklık arası bir yerdeyim. kapı açılıyor önce, gölge gibi, babam geliyor. üzerime eğilip saçlarımı okşuyor ve sonra yanıma uzanıp, kollarıyla kucaklıyor. babamın göğsüne başımı gömüp yatıyorum. babamla dünyanın en güzel akşamında, dünyanın en güzel evinde, dünyanın en güzel uykusunu uyuyorum. bir daha öyle bir uyku olmadı hayatımda. şimdi babam yok ve ben de yetimim.’’
Ercan Kesal - Peri Gazozu
Böyle günleri zaten sevmezdim ama, yüzüme vurunca öksüzlüğüm daha bir nefret eder oldum.
O ellerini öpmeye erindiğiniz, varlığı hep ensenizde sandığınız babalarınızın ölümlü olduğunu unutmayın olur mu , bir gün kokusunu içinize çekme şansınız yerine toprak kokusu sararsa sizi,
pişman olacağınız izler kalmasın yüreğinizde.
Her baba bir değil biliyorum, iyi veya kötü, baba direktir, dağdır, yaslanacak olun olmayın varlığını bilmek bile yeter, o babalık görevini yapmasa dahi, siz evlatlık görevinizi tam yerine getirmiş olun. Bu konu çok hassas kimsenin yarasına dokunmasın istiyorum.:(
Herkes kendi yarasını bilir. Yarayla alay eder yaralanmamış olan...
Yaptığım yapamadığım bir çok şeyin ve kaybetme korkumun, kendimi korumak adına edindiğim zırhımın ve bazen hırçınlığımın sebebi bu biliyorum ama, benimle gurur duyduğunu da biliyorum.
Babamdan bahsettiğim çok yazım var, bazen özlemine dayanamıyorum, keşke bana daha çok şey öğretecek zamanın olsaydı, kucağında ağlayacağım, şımaracağım daha çok günümüz olsaydı.
Dünyanın en şanslı çocuğuydum ben. Yokluğunun yerine konabilecek bir şey yok.
Senin kadar kimsenin sevmesine de imkan yok.
Babacığım, huzurla uyu:'
Güçlü görünmeye çalışmaktan yoruldum ben baba. Bulutların üzerinden yere çakılmış gibiyim.
Tutsana yine beni havada?
Alsana beni kucağına?
Dilime dolandı bugün bu şarkı. Zaman donmuş gibi.
Bir bakarsın oyuncağın kırılmış Arkadaşın sana küsmüş darılmış Kavga etmiş; kaşın, gözün yarılmış Yaşlı gözlerle bana gelip sakın üzülme yavrum Böyle büyür insanlar; ağlamak çare değil Zaman değirmenini durdurmak kolay değil..(ama babacığım...)
Bir şekilde babasını kaybetmiş, tanımamış, hele ki gittiğini gözlemlemiş ise artık yüreğindeki o kapı hiç açılmaz.
Belki sever, inanır, teslim olur; ama yüreğinde açılmayan hatta anahtarını asla bulamayacağı bir kapı vardır...
Baba, bir kadının hayatında köklerinden beslendiği bir çınardır.
Ulu bir çınar!
Gölgesinde huzur bulduğu, hayatın mıcırlı yollarında yürürken dizlerini aldığı yaralarını, ona yaslanıp sardığı çınardır...
Geçmişe dönüp bakmak adeta yorgunluk...
O yüzden böyle kadınlar için geçmiş, bir ağacın dalına takılmış bir bez parçası gibi ölene kadar yüreklerinde yaşar.
Kilitsiz, anahtarsız ve kapıların ardında... Babasız kadın olmak, erken yaşta anneye hayat arkadaşı olmayı öğrenmektir aslında...
Babasız büyüyen kadınların yürekleri kocamandır.
Belki başlarında esen kavak yelleri ve gençlik ateşi ile bir düzine tecrübe yaşarlar.
Ama intikam alamazlar; çünkü onlar, acıtmanın hiç kimseye bir faydası olmayacağını bilirler. Hayata dair büyük kasırgalardan geçerler.
En sevdikleri insanlar tarafından, hep daha fazlasını vermenin önemi öğretilmiştir onlara...
Çünkü o zaten gölgesi olmayan bir ağacın yavrusudur.
Ve sahiplenmek ruhuna nakış gibi işlenmiştir.
Babasız büyüyen kadınların yürekleri hızlı kanar, çünkü onlar hala küçük bir kız çocuğudur. Belki en önemli yanları eksiktir ama babasız büyüyen kız çocuklarının sizin hayatınıza gözle görülür faydaları vardır.
Onların kıymetini bilin.
Çünkü onlar büyük yürekli, küçük beklentileri olan, baba ruhlu kadınlardır!
Böyle kadınlar yüreklerinizde büyük kapılar açar;
kendi yüreklerindeki ıssız, kuytu, karanlık kapılara inat!
Ve belki de sahiplenmeyi, elindekinin kıymetini bilmeyi,
insanları küçük nedenlerle üzmenin ne kadar da gereksiz olduğunu herkesten daha iyi anlarlar...
Burada babamı anlatmıştım ufacık, onu anlatmaya sayfalar yetmez ki, ona olan özlemimi ve içimi yakan bu kimsesizlik duygusunu da aynı şekilde...anlatamam..
Yaşamayan da anlamaz, bir an dayanamayıp bişeyler yazmışım şurda.. da ama anlık değil hep var bu özlem..
Kucak dolusu kitaplar alıp bana ve kendine, kemik çerçeveli gözlüğünü yemyeşil gözlerine takıp röpteşambrı üzerinde tekli koltuğunda onu kitap okurken izlemeyi özledim..
Böyle bir zarafet ve şıklık bir daha göremeyeceğimi biliyorum ömrümce..yerine kimseyi koyamayacağımı da..Arabayla köprüden her geçişimizde "bak bir varmış bir yokmuş boğaziçinde tatlı bir kız yaşarmış bizim evde" diye şarkıları bana uyarlamasını özlüyorum.
Bana kalkıp dans etmeyi öğretişini özlüyorum. Kuğu gibi kızım benim demesini..
Ağladığımda beni tutup deniz kenarında gezdirmesini özlüyorum.
Sorduğum en önemsiz şeye bile elinde ne var ne yok bırakıp beni karşısına alıp ciddiyetle cevaplamasını özlüyorum..
Serçe parmağını tutarak başımı sırtına yaslayarak seninle uyumayı özlüyorum.
Elini belinden arkaya uzatmak kimbilir nasıl yoruyordu kolunu..ama ben elini tutmazsam uyuyamazdım ki.. Belki de hissetmişimdir sırtımı bir böyle sağlam bir dağa yaslamanın ömrümce sürmeyeceğini..
O sıcaklığı o kokuyu özlüyorum, çok üşüyorum ben...hep üşüyorum...
İstanbul u hiç sevmiyorum artık babamsız..
Hele de bugün...
Baba-sızlar günü...sızlayan kalbimi susturamıyorum..
Bazen sözcüler aciz kalır, çok kötü babalar da var biliyorum, onlar hakkında bişey bilmiyorum anlamıyorum da, olmamasından iyi midir bilmiyorum.
Ama eğer bir babanız varsa ve sabah kalkıp kuru kuru bir paket tutuşturup eline kutlayıp bir an evvel haftasonu nu arkadaşlarınızla geçirmek için hazırlanmaya adamışsanız gününüzü, bir kere daha düşünün ki onlarla geçirecek çok zamanınız olabilir, döndüğünüzde orda olmayabilir,
arkadaşların biri gelir biri gider yarın sizi terkedebilirler de..
Ama babanız ne kadar sizinle bilmiyosunuz.
Benim gibi bi sabah kalktığınızda babanızın artık olmadığını öğrenebilirsiniz.
Ağzınızdan çıkanlara yaptıklarınıza özen gösterin ki içinize yara kalmasın hiçbir şey..bir kere de benim yerime sarılın sımsıkı...
ve bu sıcaklığı bu kokuyu duyamadan yaşamanın ne olduğunu hissetmeye çalışın..
ve tam o anda babanızın yüzündeki gülümsemeyi bana gönderin:')
Allah uzun ve sağlıklı ömürler versin bütün hayırlı babalara.Ellerinden öpüyorum.
Taş kalplilerin de kalbine merhamet ve sevgi aşılasın.
Düşlerimle yandım sonra sevdalarımla kavruldum Düşlerimin peşi sıra kendimi yollara vurdum Kanat takıp uçurur da bu düşler uyandırır en tatlı yerinde Gün ortasında sabah seherinde hatırlanır yeniden Yatak döşek yatırır da bu sevda uyandırır en tatlı yerinde Gün ortasında sabah seherinde hatırlanır yeniden...
Bir baba mimi var ki, aslında bir soru ya da başlığı yok bu sefer.
Gördüğüm her blogda sadece babalarını ve yaşadıkları anıları anlatmış arkadaşlar iyi veya kötü.
Hani herkesin bir hassas karnı vardır derler ya ya da bam teli,nasıl adlandırısanız artık, okuduğum her yazıda istisnasız ağladım, gözyaşımı içime akıttım ve gülümseyerek yorumladım. Laliş beni mimlemiş, o kadar içten anlatmış ki babasıyla ilişkisini, benim ne yazık ki paylaşacak o kadar uzun zamanım olmadı babamla. Ve bir de Nora mimlemişti ben bunu yazarken.
Neden nasıl kaybettiğimi yazmak istemiyorum ama o çok genç ben ise tam ona ihtiyacım olan yaştaydım...
Ama 13 yıla sığmış kocaman mutluluklar,birbirinden güzel anılarım var.
Babam dünyanın en tatlı babasıydı, çok kültürlü, nazik herkesin sevdiği bir insandı. İnsandı.
Merhametliydi,insan ayırmazdı. Bizim çevremizde tam bir çeşitlilik vardı ben büyürken , bizimle aynı dinden aynı etnik kökenden,efendime söyliyim mezhepten vs olmayan insanlarla büyüdüm ben,evimizde asla duymadım ayrımcı tek bir kelime.
Hatta hiç unutmam yahova şahidi olmuş bir teyzem vardı çok severdim onun çocuğu yoktu ve bana aşırı düşkündü. Sürekli yurt dışına çıkardı seminerleri için,bir üniversitede hocaydı aynı zamanda.
Ve kocaman bir bebek kolleksiyonu vardı. Kimseye dokundurtmadığı bebeklerini bana verirdi oynamam için.
Bana sürekli kutsal kitap okurdu, nuhun gemisini okurdu ve zaman geldi ben büyüdükçe bana vermeye başladı bu kitaplardan. Babam bir tek defa bile karışmadı. Ama bir gece uzaktan akrabamız olan birileri geldi ,çokbilmiş yaşlı bir karı koca ve çocuğun beynini yıkamaya çalışıyo bu kadın deyip onun verdiği kitapları gözümün önünde odamdan alıp sobaya attılar..
Bu benim ilk gördüğüm ayrımcı ve şiddet içeren görüntüydü,annemi suçladım, içeri kaçtım ağladım ağladım
ve kabuslar gördüm.
Ertesi sabah babam beni alıp masanın üzerine oturttu ve saçlarımı okşayarak sakin bir sesle bizim neden müslüman olduğumuzu ve neye neden inandığımızı anlattı. Onların yaşlı ve anlayışsız olduğunu ama onun bana güvendiğini anlattı. Ama dedi, anlayacak ayırd edecek yaşa geldiğinde kendin okuyabilirsin tüm kitapları..
Ve gülümsedi. Sarıldım sıcacık babama. Seçimi bana bırakmış sıkmamış boğmamıştı beni. Cehennemden bahsetmemişti onlar gibi.
Peki dedim H.teyzemi görmicekmiyim artık? Olur mu dedi değişen bir şey yok kızım, ve beni hayatında ilk defa onun evine götürüp haftasonu bıraktı.Hiçbir yerde kalmama izin vermeyen babam o kadar güvendi ve duyduğum acıyı o kadar iyi anladı ki bizi başbaşa bıraktı haftasonunda:) Evden ayrı ilk kalışımdı. Kitaplara olanları söylemedik teyzeme, o bana yine okudu ve sanıldğı gibi de asla beynimi yıkamaya kalkışmadı o da bizim dinimize tek söz etmedi..Sadece hasret duyduğu evlat sevgisiyle sarıldı bana ve en sevdiği bebeğini bana hediye etti ordan giderken babam beni almaya geldiğinde.
Hoşgörüyü babamdan öğrendim ben. Ondan daha önyargılıyım kabul ediyorum, erken babasız kalmam bir koruma kalkanı oluşturdu belki farkında olmadan otoriter bir anneyle kalınca..
Babam ne kadar dokunarak seven biriyse annem o kadar uzaktı, çok seviyorum hiçbir sorun yaşamadık nerdeyse ciddi manada ama..ama babamın yeri dolmuyor işte:(
Kimse babam gibi sarılmıyor onun gibi sevmiyor, ya sevdiğim adam onun gibi baba olamazsa diye korkumdan ölüyorum ben.Kıyaslarsam sarsılacağım için kıyaslamıyorum asla kimseyle de.
Bana dans etmeyi, kitap okumayı öğreten,sevmem için kocaman kitaplar taşıyan oydu..
Her hafta sonu tiyatroya sinemaya götüren mutlaka her gece kapıyı benim açmamı isteyen ve elinde bana alınmış bişeylerle dönen oydu.
O kadar düşkündüm ki, annem benim meyve tabağımı önce getirdiğinde babama vermediğim karpuz yüzünden hala ağlıyorum ben..(hemen ona da annem getirmişti ve o zaman da ağlamıştım düşünün yaş 6-7 belki)
Aynı yıllardı ben uykumdan uyanıp "ya size bişey olursa" diye ağlardım babam beni yanına alırdı..babamın parmağını tutmadan uyumazdım zaten kimbilir kaç kaşına kadar.
Aklıma üşüşen yüzlerce hatıra var ama en içimi sızlatan ölmeden birkaç gün önce beni kucağına çekip sarıdlı ve "ben torunlarımı göremicem kızım" dedi.."olur mu babacım öyle şey" dedim, sarılıp öptüm koklayarak yemyeşil gözleri dolu dolu olmuştu. İyi insanlar hissediyor sanki bunu:(
Lütfen babanız hayattayken, sizi her ne kadar üzmüş, babalık niteliklerini hakkınca yerine getirmemiş olurlarsa olsunlar onları hayatınızdan atmayın. Sevdiğinizi söylemeyi, sarılıp öpmeyi ertesi güne bırakmayın. Ve sakın kötü söz söylemeyin..İçinize bir bıçak gibi batıcak bir gün bunlar inanın..hele de geç kalırsanız. Belki de yarın yok?
Ve babacım.. biliyorum benim yanımdasın her zaman. Beni izliyosun ve koruyosun belki de.
Sana layık olmaya çalıştım her zaman ve biliyorum utandırmadım, gurur duyardın yaşasaydın beni tek teselli eden şey bu hayatta..ama keşke yaşasan ve yanımda olsaydın, sana öyle ihtiyacım var ki..
