Ama Babacığım..

‘’uyku ile uyanıklık arası bir yerdeyim. kapı açılıyor önce, gölge gibi, babam geliyor. üzerime eğilip saçlarımı okşuyor
ve sonra yanıma uzanıp, kollarıyla kucaklıyor.
babamın göğsüne başımı gömüp yatıyorum. babamla dünyanın en güzel akşamında, dünyanın en güzel evinde, dünyanın en güzel uykusunu uyuyorum.
bir daha öyle bir uyku olmadı hayatımda. 
şimdi babam yok ve ben de yetimim.’’

Ercan Kesal - Peri Gazozu

Böyle günleri zaten sevmezdim ama, yüzüme vurunca öksüzlüğüm daha bir nefret eder oldum.
O ellerini öpmeye erindiğiniz, varlığı hep ensenizde sandığınız babalarınızın ölümlü olduğunu unutmayın olur mu , bir gün kokusunu içinize çekme şansınız yerine toprak kokusu sararsa sizi,
pişman olacağınız izler kalmasın yüreğinizde.
Her baba bir değil biliyorum, iyi veya kötü, baba direktir, dağdır, yaslanacak olun olmayın varlığını bilmek bile yeter, o babalık görevini yapmasa dahi, siz evlatlık görevinizi tam yerine getirmiş olun. Bu konu çok hassas kimsenin yarasına dokunmasın istiyorum.:(
Herkes kendi yarasını bilir. Yarayla alay eder yaralanmamış olan...
Yaptığım yapamadığım bir çok şeyin ve kaybetme korkumun, kendimi korumak adına edindiğim zırhımın ve bazen hırçınlığımın sebebi bu biliyorum ama, benimle gurur duyduğunu da biliyorum.
Babamdan bahsettiğim çok yazım var, bazen özlemine dayanamıyorum, keşke bana daha çok şey öğretecek zamanın olsaydı, kucağında ağlayacağım, şımaracağım daha çok günümüz olsaydı.
Dünyanın en şanslı çocuğuydum ben. Yokluğunun yerine konabilecek bir şey yok.
Senin kadar kimsenin sevmesine de imkan yok.
Babacığım, huzurla uyu:'
Güçlü görünmeye çalışmaktan yoruldum ben baba. Bulutların üzerinden yere çakılmış gibiyim.
Tutsana yine beni havada?
Alsana beni kucağına?

Dilime dolandı bugün bu şarkı. Zaman donmuş gibi.

Bir bakarsın oyuncağın kırılmış
Arkadaşın sana küsmüş darılmış
Kavga etmiş; kaşın, gözün yarılmış
Yaşlı gözlerle bana gelip sakın üzülme yavrum
Böyle büyür insanlar; ağlamak çare değil
Zaman değirmenini durdurmak kolay değil..(ama babacığım...)

Yine mi sızladı?

Babalar gününde bir blog yazmadım yine,
gerçi gündem ve gereksiz yere herkesin yazdığı günlerde ben tam aksi yazmamayı tercih ederim ama
bu çok ayrı, isterim ki her yıl babalarına sevgilerini, çocukluk anılarını, onlara okutarak yazsın herkes.. ama bir de benim gibi geçirenler var bugünü.
Ve bu yüzden her yıl yazmasalar da olur, çünkü o eksik öylece kalacak ve yeri dolmayacak,
duygularsa hiçbir biçimde telafi olmadığı, değişmediği gibi, alışılmayacak.
Ama tam da o gün, daha bir kanayacak yaranız,sevgisizliğinizin, güvensizliğinizin, o hep "nasıla bırakıp gidecek", ya da kaybedeceğim korkunuzun temellerini , hırçınlığınızın bu içinizi yırtan özlemle alakasını hiçkimse anlamasa da, siz bi daha hatırlayacaksınız..
Buna yalnızca kaybedenler değil, babasından "babalık" göremeyenler de dahildir, anlarlar beni..

Az önce bu videoya rastladım, önce gülümseyerek izledim,
ilk düşündüğüm bir evlat sahibi olmanın nasıl bir mucize olduğuydu..
Sonra,,
Boğazıma bi yumruk oturdu,
çocukluk resimlerim geldi aklıma, nerde olduğunu bile bilmediğim, o kadar azlar ki,

Şimdi izlediyseniz 3.24 e gelin ve orda dondurun.
(Bunu o an benimle bu videoyu izlemesini söylediğim birine de rica ettim, ama duymadı bile:))

Ve içimde patladı bi defa daha yalnızlığım..kalabalıklar içinde, her nerde olursam,kimle olursam benimle olan,.

İşte tam 3.24 e kadar gelebildi benim babam da, ve ilerisini göremedi, ben de onu...
şimdi çocuğunuzun sadece bu kadarcık büyüyebileceğini düşünün?

Ya da çocuğunuzun büyümeye devam ettiği, ama hiç yanında olup ona sarılamadığınızı,
onu hiç teselli edemediğinizi, en ihtiyacı olduğu anlarda ve kararlarda, en üzgün zamanlarında kucaklama şansınızın olmadığını?
Bi hata yaptığı zaman dağ gibi arkasında olmayacağınızı, bu yüzden hata yapmaktan korka korka
hiç adım atamaz hale geldiğini?

Demem o ki, hayatınızda "varken" değerini bilin, sımsıkı sarılın çünkü yarın yok,
ama iyi, ama kötü, inanın ""hiç yok!" kadar acı değil hiçbirisi..
Eksik bir şey değil, çok şeyimiz var ama bu bambaşka.

Sevgi yoldaşınız olsun..