Beni hayal kırıklığına uğrattı okuduğumda çünkü.
Bazen,insanları sözlerine ,dizelerine göre öyle bir yere koyuyoruz ki,insani zaafları,hataları,yadırganabilecek yanları olduğunu görmek hayal kırıklığına uğratabiliyor.
Tıpkı bir blog sahibini yazdıkları ve yansıttıklarıyla kafamızda yaratıp (bir nevi resmini çizip) düşündüğümüzden çok ayrı biri olduğunu görmek gibi..
Nazım Hikmet şiirlerinin yeri ayrıdır çoğumuzu için..ben şiirleri hep çok sevdim, en sevdiğim ders hep edebiyat oldu ve zaman geldi bana bir türkü söylendi aniden ki hep kulaklarımda:
Bulutlar geçiyor haberlerle yüklü ağır
Buruşuyor hala gelmeyen mektubun avucumda
Yürek kirpiklerin ucunda
Benim bağırasım gelir
Piraye piraye piraye diye..
piraye hakan yeşilyurt
Ve belki de ..ben.. kızım olursa adını PİRAYE koyucam, ama sonunun ve kaderinin benzememesini dileyerek..
Kısa keseyim, bu yazıya Nazım ın ölüm yıldönümünde başladım ama elim varmadı bitirmeye..belki de kalbim..
Ve en sevdiğim şiirlerinden biri:
BİR AYRILIŞ HİKAYESİ
Erkek kadına dedi ki:
Seni seviyorum, ama nasıl, avuçlarımda camdan bir şey gibi kalbimi sıkıp parmaklarımı kanatarak..kırasıya,çıldırasıya...
Erkek kadına dedi ki:
-Seni seviyorum,ama nasıl,kilometrelerle derin, kilometrelerle dümdüz,yüzde yüz, yüzde bin beş yüz,yüzde hudutsuz kere yüz...
Kadın erkeğe dedi ki:
-Baktım dudağımla, yüreğimle, kafamla;severek, korkarak, eğilerek,dudağına, yüreğine, kafana.
Şimdi ne söylüyorsam karanlıkta bir fısıltı gibi sen öğrettin bana..
Ve ben artık biliyorum:
Toprağın -yüzü güneşli bir ana gibi-en son en güzel çocuğunu emzirdiğini..
Fakat neyleyim saçlarım dolanmış ölmekte olan parmaklarına/başımı kurtarmam kabil değil!
Sen yürümelisin, yeni doğan çocuğun gözlerine bakarak.. Sen yürümelisin, beni bırakarak...
Kadın sustu...
SARILDILAR..
Bir kitap düştü yere...Kapandı bir pencere...
AYRILDILAR...
