Bazıları gerçekten kaf dağının tepesinde görmeye başlıyor kendini ve orda samimiyetini içtenliğini kaybediyor, bununla beraber okunabilirliğini de.. örnek vermeme gerek yok.
Nolur beni okuyun modunda dolanırken bütün mecralarda zamanla yorumları sallamaz,kimseyi ziyaret etmez,tek satır yazmaz tepki vermez oluyorlar nedense. Paylaşmaktan mı bıkıyorlar ilgiden mi bilinmez.
Kimi de adım adım avına yönelen tilki gibi ilk günden itibaren bi strateji geliştirir önce gayet mütevazi içten numarasıyla ekleyeni ekler eklemeyeni ekler blog blog dolaşır yoruma boğar herkesi ve ona da aynısının yapılmasını bir biçimde sağladığında sürekli sizden bişeyler istemeye beklemeye başlar, bknz: bana destek olunsanıza yazım:p Eskiden özellikle çok daha fazla ortak platform vardı av misali izleyici arttırabileceğiniz ve blogger ünlüsü olmak daha kolaydı adeta ama zamanla sapır sapır döküldüler,üye olmakla bitmiyor.
Genellemelere öfkeyle karşıyım biliyosunuz,ben de yapmıcam elbet bazılarımız okunma amacı gütmez yazar çizer bir iç döküştür bu ki yazdıkça yazar rahatlar ve bu ona yeter, ama zamanla okundukça yükü hafifler kendisini değerli hisseder ve en büyük ihtiyacımız "dinlenilmek" miş deriz..ama hepsi bu.
Gelmeyene gitmem, izleyeni izlerim, bana uyarsa izlerim elbet, yorumuma cevap vermeyene yorum yazmam, iletişimim yoksa zamanla soğurum okumam gibi şart şurtlar zamanla belirir, oturur ve beklentiler yumağına dönüşüp blog yazmaktan soğutabilir insanı. Yıllarca yazan ama bloglarını kapatıp sonra çok pişman olan biriyim ben daha önce anlatmıştım, yazmadığınız zaman blogları izlemeniz çok zor ve blogu olmayan birinin sürekli izleyici olduğu görülmemiştir olsa olsa yolu düşer okursa bi yorum yazar. Adsız yorumlar burnunuzun dibindeki bloggerlardandır size gıcık kapan:p
Ve her dönüşümde sürekli izlediğim özlediğim bloglara baktığımda çoğunun kapanmış olduğunu görürdüm ve şaşırmamaya başladım zamanla. Demek yazmaktan bıkılıyordu, paylaşacak bişeyler kalmayabiliyordu, işte sevgilisine adamışsa ayrılınıyordu, falandı fişmandı...
Ama demirbaş eşya gibi istikrarla yazan, taklit edilen, hayranlık uyandıran, özlenen ve yazmadığım zaman bile izlediğim bir blog vardı her daim^^ sosyal tüm mecraları da bi güzel kullanıyordu hem de ilk keşfedenlerdendi o.frendfeed,twitter,blograzzi vb. İşin enteresan yanı yatak odasındaki performansından, erkekleri nasıl parmağında döndürdüğünden falan bahsetmiyordu bu kız. Pala babasından, gecekondu mahallesinden, ev kızı olmasından dem vuruyor hadi yeaağğ dedirtiyordu ama hiçbir tutarsızlık yoktu yazılar arasında.Kendinizden bişeyler buluyo "ben de valla ya aynı" diyordunuz bazen de..kimdi ki bu?
SİMİNYA!
Avatarı blog adı,teması değişmedi yıllardır.Pembe saçlı kızın o olup olmadığı herkesin ortak derdiydi bi ara..
Bu blogu açınca da ilk onu takibe aldım (her zamanki gibi) ve o da beni gelip okudu, yorum yazdı takibe aldı, ben şuncacık listemde gözden kaçırıyorken izleyicilerimi o binlerce kişi varken nası farketti bilemedim şaşırdım:) ha sonra okudu mu bilemem nasıl yaşadığını bilemiyorum twitterda çalışıyo sanırsam:D Şaka bi yana orda da hemen onu aldım takibe o da beni, benim bi özelliğim yok, kankası değilim, zırt bırt seslenmem kimseye, kullanmaya çok merakım yoktur twitterı bilirsiniz, ama o kasılmaz,şımarmaz, damarına basanın cevabını yapıştırır, seslenmişseniz cevap verir hatta dm atar şaşırtır sizi:)
Açıkçası yıllardır beni onu okumaktan ve eğer içimden gelmişse yorum yazmaktan hiçbişey uzaklaştırabilmiş değil çünkü ben onun gerçekten içten olduğuna inanıyorum (bu cümleyi o kadar az o kadar idareli kullanırım ki inanamazsın) ve en önemlisi öyle bir kalemi var ki kılıç niyetine de kullanabilir bu kız keman da...
Off ne uzun yazmışsın be siminya dersiniz bi başlarsınız su gibi gitmiş kahkahalar eşliğinde bitmiş..bazen de gözyaşları.
Kitabı çıkmalı bu kızın, ama asıl bu yazmalı diye çığrındım uzun süre, ama bence bir blogger blogundaki şahane postlarını toplamalıydı önce kitabında ki "bak bak ne okucam sana" diye en yakın yerdeki bilgisayara yapışmayalım elimizin altında dursun.Hem kitabın dokusu,kokusu özelliği bambaşka yazana da büyük bir anı geçmişnden kalan, anı defteri işte bir nevi.
Ondan önce bir sürü blogger kitabı çıktı eften püften, seven okuyan oldu evet ama ama en sonunda öyle bir kitap çıkarttı ki Siminya, önce neden yazdığıyla ilgili başlamış ve
kronolojik sırayla (yazı tarihleri değil kendi hayatının) blogundaki yazılarını sıralamış ve her bölümden bir sonrakine hem başka bi konuyla hem biraz daha büyümüş olarak geçiyosunuz. Blogunda olmayan yazılar bölümler var mı daha ayılamadım bitmedi çünkü. Mizahi bir dille yazılmış ama yok böyle teşbihler.
Hem elimden düşüremiyorum hem bitmesin istiyorum tadını çıkartarak çikolata yemek gibi bişey bu kimbilir kaç kere ve hangi bölümlerini kimlere okucam artık. Nerde okusam kendimi tutmama rağmen çıkarttığım sesler sebebiyle " ne gülüyonn" tepkisiyle karşılaşıyorum, yanımda kim varsa okuyorum bi paragraf ama yetmiyo dinleyene de:)
Kitabın kapkalın ve de boyutunun kocaman olduğunu görünce bi kere şok oldum " e siminya bunu ikiye bölsen kısaltıp (boyunu) 2 tane çıkardı" dedim hatta O.o
Spoiler yapan yumurtlayanlara öfke kustuğum için zorla tutuyorum çenemi bilin!! Yoksa anlatıcam yani:))
Bahsedilense benim ona asla bahsetmediğim, bir anda dolanırken haksızlık edildiğini düşünüp yazdığım bi cümleydi şu (tarihe de bakınız aman laf edilmesin yeni yazdı diye yolarım)
Görseli gönderirim basın bülteninin dedi ama bakalım gelince yayınlarım onu da.ben kitabı internetten sipariş ettiğim için göremedim malesef gidip bi mağazada.
Yolunun açık olmasını diliyorum ve daha çook kitap yazarsın sen diyorum,alın mutlaka kaçırmamanız gereken bişey.Hakkını vermek gerek başarılı insanın:)
Ekleme: İşte buymuş meğersem basın bülteni şeysi ,öperim onu çok, iyi şanslar diliyorum :))
